ปักกิ่ง, 16 ต.ค. (ซินหัว) -- เมื่อวันพฤหัสบดี (15 ต.ค.) กระทรวงทรัพยากรน้ำของจีนเปิดเผยว่าโครงการชลประทานของจีนได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโครงสร้างชลประทานมรดกโลก (WHIS) เพิ่มอีก 4 แห่ง ระหว่างการประชุมสภาบริหารระหว่างประเทศ ครั้งที่ 77 ของคณะกรรมาธิการระหว่างประเทศว่าด้วยการชลประทานและการระบายน้ำ (ICID) ณ เมืองมาร์แซย์ของฝรั่งเศส เมื่อวันพุธ (14 ต.ค.) ที่ผ่านมา ส่งผลให้จีนมีโครงการที่ได้รับการขึ้นทะเบียนในรายชื่อดังกล่าว รวม 46 แห่งแล้ว

ระบบชลประทานคลองส่งน้ำในมณฑลเหอหนานทางตอนกลางของจีน ซึ่งมีประวัติศาสตร์ยาวนานกว่า 2,200 ปี ใช้เทคโนโลยีการผันน้ำแบบไม่พึ่งเขื่อนเพื่อส่งน้ำให้พื้นที่เกษตรราว 34,000 เฮกตาร์ (ราว 2.12 แสนไร่) ในเมืองจี้หยวนและเมืองเจียวจั้ว โดยพื้นที่เกษตรกรรมที่ได้รับน้ำจากคลองส่งน้ำดังกล่าวถือเป็นแหล่งปลูกธัญพืชหลักแห่งหนึ่งในเหอหนาน

ส่วนในมณฑลกานซู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของจีน ระบบชลประทานบริเวณเขตแล้งในระเบียงเหอซี (Hexi Corridor) ซึ่งเป็นเส้นทางสัญจรสายหลักของเส้นทางสายไหมโบราณ มีประวัติศาสตร์ย้อนกลับไปถึงสมัยราชวงศ์หมิง (ปี 1368-1644) และจ่ายน้ำแก่พื้นที่เพาะปลูกราว 63,200 เฮกตาร์ (ราว 3.95 แสนไร่) นับเป็นตัวอย่างของระบบชลประทานที่พัฒนาขึ้นเพื่อรองรับการเกษตรในเขตแห้งแล้งของทวีปยูเรเซีย

โครงการชลประทานในเมืองซ่างเหรา มณฑลเจียงซีทางตะวันออกของจีน มีประวัติศาสตร์ย้อนไปถึงสมัยราชวงศ์ซ่ง (ปี 1960-1279) เป็นเครือข่ายชลประทานแบบแรงโน้มถ่วงที่ประกอบด้วยคลองส่งน้ำ ฝายกั้นน้ำ และสระเก็บน้ำ ขณะที่ระบบชลประทานโบราณอีกแห่งหนึ่งในเขตฉางไท่ เมืองจางโจว มณฑลฝูเจี้ยนทางตะวันออกเฉียงใต้ของจีน มีประวัติยาวนานกว่า 800 ปี ประกอบด้วยเขื่อนระดับต่ำ รวมทั้งเครือข่ายฝายกั้นน้ำ สระเก็บน้ำ และคลองส่งน้ำ ซึ่งช่วยหล่อเลี้ยงพื้นที่เกษตรกรรมราว 1,850 เฮกตาร์ (ราว 11,500 ไร่)

จีนมีประวัติศาสตร์อันยาวนานในด้านวิศวกรรมชลประทาน โดยระบบชลประทานตูเจียงเยี่ยน ในมณฑลซื่อชวน (เสฉวน) ทางตะวันตกเฉียงใต้ของจีน ซึ่งสร้างขึ้นตั้งแต่ 256 ปีก่อนคริสต์ศักราช ยังคงเปิดใช้งานอยู่จนถึงปัจจุบัน และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโครงสร้างชลประทานมรดกโลกเมื่อปี 2018